साउन २४ ,काठमाडौं । नेपालमा महिलाको जीवनको प्रमुख उपलब्धिका रूपमा विवाहलाई हेरिने परम्परा अझै बलियो छ। ‘राम्रो केटासँग बिहे’ सामाजिक रूपमा प्रतिष्ठा, स्थायित्व र परिपक्वताको प्रतीक मानिन्छ। तर यही परम्पराभित्र अहिले विस्तारै नयाँ सोच विकास हुँदै गएको देखिन्छ।
पछिल्ला वर्षहरूमा केही महिलाहरूले विवाहलाई अनिवार्य होइन, व्यक्तिगत रोजाइको विषयका रूपमा लिन थालेका छन्। शिक्षा, रोजगारी र आर्थिक स्वतन्त्रताले उनीहरूलाई परम्परागत वैवाहिक भूमिकाभन्दा बाहिरको जीवन कल्पना गर्न सक्षम बनाएको छ।
२०२१ को राष्ट्रिय जनगणनाअनुसार ३५ वर्षभन्दा माथिका अविवाहित महिलाको संख्या अत्यन्तै न्यून भए पनि सन् १९६१ मा लगभग शून्य रहेको यो दर बढेर ०.७ प्रतिशत पुगेको छ। यो तथ्याङ्क सानो भए पनि महिलाहरूको सोचमा आएको परिवर्तनको संकेतका रूपमा हेरिएको छ।
यस्तै प्रवृत्ति दक्षिण कोरियामा पनि देखिएको छ, जहाँ ‘बिहोन’ (स्वेच्छिक अविवाहित) आन्दोलनमार्फत महिलाहरू विवाह, सन्तान जन्म र घरेलु जिम्मेवारीको परम्परागत अपेक्षालाई अस्वीकार गरिरहेका छन्।
भुसालका लागि विवाह कहिल्यै विकल्पको रूपमा प्रस्तुत भएन। उनले यसलाई सबैको जीवनमा हुने सामान्य प्रक्रिया ठानेकी थिइन्। तर एक सम्बन्ध टुटेपछि उनले विवाह किन आवश्यक छ भन्ने प्रश्न उठाउन थालिन्। त्यसपछि उनले विवाहलाई महिलामाथि बढी जिम्मेवारी र त्याग थोपर्ने असमान संस्थाका रूपमा बुझ्न थालिन्।
उनका अनुसार आर्थिक र भावनात्मक स्वतन्त्रताले उनलाई विवाहबिनाको भविष्य कल्पना गर्न सहज बनायो। वृद्धावस्थामा एक्लोपनाबाट बच्नका लागि विवाह र सन्तान आवश्यक हुन्छ भन्ने धारणा पनि उनी स्वीकार्दिनन्।
अर्की ३४ वर्षीया नारीवादी लेखिका निर्वाणा भण्डारी भने विवाह नगर्ने निर्णयलाई सचेत अस्वीकृतिका रूपमा लिन्छिन्। उनका अनुसार आर्थिक स्वतन्त्रता र शिक्षाले मात्र यस्तो निर्णय लिन सम्भव बनाउँछ। धेरै महिलाहरू अझै आर्थिक निर्भरता र सामाजिक संरचनाका कारण यस्तो विकल्प रोज्न सक्दैनन्।
भण्डारी विवाहलाई ऐतिहासिक रूपमा लैङ्गिक असमानतामा आधारित संस्था मान्छिन्। “विवाहले मेरो जीवनलाई अझ राम्रो बनाउँछ भन्ने विश्वास मलाई छैन,” उनी भन्छिन्।
यद्यपि विवाह अस्वीकार गर्नु सम्बन्ध वा साथीत्व अस्वीकार गर्नु भने होइन। आजका केही महिलाहरूका लागि एक्लै बस्नु असफलता होइन, बरु आत्मनिर्भर र सन्तुलित जीवनको वैकल्पिक मार्गका रूपमा देखिन थालेको छ।